Tytuł wystawy stanowi punkt wyjścia do refleksji nad materią, czasem i przemijaniem, a także nad odpowiedzialnością wpisaną w ludzkie działanie. Ziemia to zarówno pierwotny materiał i przestrzeń, ale również metafora miejsca, które przyjmuje każdy ślad obecności, poddając go nieustannej przemianie. Wszystko, co zostaje stworzone lub zniszczone, jest przez nią gromadzone i przetwarzane. Nie istnieją gesty obojętne; każdy pozostawia trwały ślad, nawet jeśli z czasem zmienia on swoją formę. Prace nie stanowią próby jednoznacznego określenia tematu, lecz stanowią zapis napięcia pomiędzy działaniem a przemijaniem, pomiędzy formą a jej stopniowym rozpadem. Wystawa jest zaproszeniem do zatrzymania się i spojrzenia na ziemię jako aktywnego uczestnika procesu — cichego, cierpliwego i nieuniknionego.

